------------------  LAOS  ---------------

                            Naar de foto's                                                                          Naar de startpagina

De verhalen uit Laos:

16 augustus:
Aan de overkant

Wij zijn op 7 augustus in Laos toegekomen en blijven tot rond 28 augustus!

16 augustus: Aan de overkant

We zijn in Laos, het kleine onderontwikkelde zusje van grote broer Thailand. Om het in een zin te proberen vatten: Laos is zeer nauw verwant aan Thailand, heeft een prachtige natuur (nog nooit zo veel groen gezien), een supervriendelijke bevolking, een rijke geschiedenis, maar totaal geen infrastructuur. Het is het armste land van Zuid-Oost Azie en dat is er aan te merken. Niet aan de bevolking, wel aan een totaal gebrek aan verharde wegen, electriciteit, watervoorziening,...

Maar laat ik u eerst even mee terug nemen naar een paar weken geleden. Nadat we Liesbeth en Brita veilig en wel op het vliegtuig gezet hebben, zijn wij met de nachttrein naar Chiang Mai in Noord Thailand gespoord om ons derde bezoek, Joachim en Karolien welkom te heten in dit stukje aards paradijs. De staat waarin we de twee aanvankelijk te zien krijgen is niet meteen bemoedigend, want voor ons staan twee doorweekte, bezwete jonge mensen, net terug van een tweedaagse trektocht door de jungle. Na een goede douche herkennen we gelukkig Joachim en Karolien weer! Die eerste avond wordt de toon al meteen gezet: na veel te lang babbelen zitten we veel te laat in bed, maar zijn we wel weer op de hoogte van alle gebeurtenissen in elkaars levens sinds ons vertrek naar Azie. Er volgen nog drie veel te late avonden, maar het doet deugd om weer eens vrienden te zien, om weer eens rustig te kunnen kletsen over vanalles en nog wat. Na zo'n gezellig avondje samen zijn besef je hoe leuk het is om vrienden op bezoek te hebben en te kunnen praten en lachen alsof we elkaar de week voordien nog maar pas gezien hebben. We hebben echt genoten van die paar dagen rust en kalmte, ook al waren we doodop toen we Karolien en Joachim om 8 uur s morgens vaarwel zegden op de luchthaven. Een paar dagen van veel slapen en rusten later zijn ook wij klaar om Chiang Mai te verlaten richting het onbekende Laos. Om half tien s morgens staan we klaar in het busstation om aan de rit van zes uur naar het grensplaatsje Chiang Kham te beginnen. Alleen... er vertrekt geen bus meer naar daar tot 13 uur, wat zou betekenen dat we te laat zouden zijn om nog dezelfde dag de grens over te gaan. Dus wordt het een alternatief parcours: eerst drie uur op de bus naar Chiang Rai en van daar op een lokale bus naar de grens. Het is kwart na vijf als we van de bus stappen, een kwartier voor de grensposten sluiten! In zeven haasten vliegen we naar het Thaise immigtratiekantoor om ons paspoort te laten afstempelen en daarna de boot op om de Mekong over te varen en Laos binnen te treden.

Al twee keer hebben we op de grens met Laos gestaan. Drie jaar geleden hebben we zelfs voor de foto even de grens over gestoken en daarna weer snel terug gelopen, maar dit keer zijn we naar de overkant van de Mekong gevaren om te blijven. Althans toch eventjes. En het verschil tussen de twee buurlanden is ons meteen duidelijk. Daar waar we in Thailand nog goede geasfalteerde baan hadden, vinden we in Laos een straat die ooit geasfalteerd geweest is en gedeeltelijk terug modderweg geworden is. We zijn nog maar pas in onze hotelkamer toegekomen of de electriciteit valt uit, tja, even terug in de tijd gecatapulteerd worden door een rivier over te steken, het doet wel raar hoor. Maar de volgende twee dagen vergeten we alle ongemakken en genieten we met volle overgave van de prachtige natuur van Laos. Het enige vervoersmiddel tussen Huay Xai, het grensdorp in Laos, en Louang Phrabang, onze volgende stop, is de boot. Een twee dagen lange bootrit over de woelige kolkende wateren van de Mekong. Dit is puur genieten. Beetje lezen, beetje babbelen, beetje eten en vooral veel kijken naar de ruwe beboste bergen die uit het water oprijzen en de kleine dorpjes tegen de hellingen die volledig afgesneden liggen van de buitenwereld, waar begrippen als electriciteit en leidingwater science fiction zijn. Hun enige contact met de rest van de wereld is via de Mekong, een ongenadige krachtige rivier die van ver zeer rustig lijkt. Eens je op die rivier zit merk je echter dat dat maar schijn is: hele boomstammen worden meegesleurd, stroomversnellingen zijn eerder de norm dan de uitzondering en om de paar meter zie je draaikolken, sommigen heel klein, maar anderen groot genoeg om een kajakker in zware nood te brengen. Gelukkig is onze boot ruim groot genoeg en weet de kapitein goed waar hij moet varen, dus wij kunnen al die natuurkracht met open ogen aanschouwen vanuit de beschermde omgeving van de boot. Wel jammer dat de boot naar Laotiaanse luxestandaarden gebouwd is, want na een dag op een houten bank zitten heb je niet veel gevoel meer in je billen, neem dat van ons aan! De nacht brengen we door in Pak Beng, een gehucht waar de stroom tussen 6 en 11 s avonds opgewekt wordt door generatoren, en daarna afgelegd wordt. Geen ventilator, geen airco, geen licht, niets. Enkel de hitte om u te omarmen in uw slaap! Enfin, zo worden we meteen al klaargestoomd voor een onvergetelijk verblijf in Laos...

En dan, aan het einde van de tweede dag komen we in Louang Phrabang toe. De stad waar we al zo veel over gehoord hebben, de oude koninklijke hoofdstad van Laos, uitgeroepen tot werelderfgoed door Unesco, die in onze geesten mythische proporties heeft aangenomen. Als we van de boot stappen blijkt echter dat we in een groot dorp zijn toegekomen. De hoofdstraat is niet breder dan elk ander achteraf straatje in Belgie, er rijden zo goed als geen auto's en geen enkel huis is hoger dan twee verdiepingen. Is dit de vierde grootste stad van het hele land? Deinze lijkt ons nog groter! Nu hoor je ons daar niet over klagen hoor, een stad die meer op een park lijkt met met lanen die omzoomd zijn met tempels en koloniale gebouwen, waar alles binnen wandel- of fietsafstand ligt en waar je je binnen de paar uur al thuis voelt, dat is een stad naar ons hart! En waar we misschien nog het meest van genieten is de erfenis die de franse bezetter nagelaten heeft: croissants, stokbrood, la vache qui rit, echte soup, hmmm, lang leve de fransen. En tussen al het gesmul door kunnen we ook nog eens genieten van een heerlijke massage en stoombad, ons aangeboden door het Rode Kruis! Om fondsen te werven om hun projecten op het platteland mee te bekostigen kan je in de steden in Laos voor een zacht prijsje genieten van deze geneugten des levens! Misschien is dat nog een ideetje om in Belgie uit te proberen! Als ze daar bij Rode Kruis-Vlaanderen mee beginnen dan kom ik morgen al terug! Maar we hebben natuurlijk niet alleen maar gegeten en gerelaxed. We hebben genoten van de rijke culturele erfenis van de stad en misschien nog het meest van al van de bevolking. Ook al weet je dat de mensen hier zo goed als niets hebben, toch laten zij daar zeer weinig van merken. Je merkt wel dat de samenl;eving nog veel ruraler is dan die van Thailand bijvoorbeeld, maar ook hier is het heel belangrijk om te zorgen dat je plezier kan hebben in wat je doet. Het Thaise sanuk heet hier muan, maar is helemaal hetzelfde. Net zoals zoveel hetzelfde is. Thailand en Laos zijn zo met elkaar verbonden dat je zou kunnen denken dat je nog steeds in hetzelfde land bent. Eigenlijk is het enige verschil dat Laos veel en veel ruraler en minder ontwikkeld is. Een beetje een stiefzusje dus, maar dan niet in de negatieve zin. Eerder hetzelfde land, maar dan een aantal jaren terug in de tijd, een beetje ruwer, een beetje boerser. Maar voor de rest net hetzelfde. Temeer omdat je eigenlijk overal ook met Thai terecht kan. Het Thai en het Lao zijn zeer gelijkaardig, een beetje zoals Nederlands en Afrikaans, wat wel leuk is, want daardoor kunnen we ook hier moeiteloos met iedereen communiceren. Daarnaast kan je hier ook probleemloos met Bath, de Thaise munt betalen, omdat de Kip, de Laotiaanse munt, zo onstabiel is dat de mensen meer vertrouwen stellen in de Bath of de Dollar. Dus eigenlijk bestaan hier permanent drie munten naast elkaar. En wij dachten dat we het indertijd lastig hadden met onze Frank en Euro!

Na een paar dagen Louang Phrabang was het echter alweer tijd om onze zak weer op te pakken en naar de hoofdstad te trekken... Alhoewel, hoofdSTAD?! Viengtiane (spreek uit: Viang Tjan; het is een franse transcriptie...) ziet er echt meer uit als een hoofdDORP. En ook al waren we het wel al wat gewoon van in Louang Phrabang, toch kijken we nog altijd onze ogen uit over de minischaal van alles hier. Maar dat maakt ook hier dat we ons onmiddelijk lekker thuis voelen en misschien ook hier weer langer zullen blijven plakken dan we gepland hebben. We zullen wel zien zeker? Zolang we het leuk blijven vinden maken we er ons geen zorgen over en genieten we van elke dag zoals die komt...

Tot slot toch nog een woordje van dank aan iedereen die een stukje van zijn mooie zomerdagen opoffert om ons op de hoogte te houden van de gebeurtenissen in Belgie. We houden van jullie volharding!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------